Ég ákvað að  leika mér svolítið í fjörunni á Álftanesi. Ég komst að því þegar ég fór að skoða myndirnar eftir að heim var komið að hugarástand hefur mikil áhrif á það hvað maður skapar. Ég hafði ásamt börnum mínum tveimur hjólað um langan veg út á Álftanes og var mjög glöð yfir því að hafa loks látið verða af því að hjóla þangað. Það hafði verið erfiðara en það leit út fyrir að vera að hjóla þangað. Veðrið hafði verið risjótt alla leiðina, við vorum búin að fá á okkur haglél, rigningu og nokkurn vind, en þegar við vorum komin alla leið á Álftanesið var komin glampandi sól og það dró úr rokinu.

Ég ákvað að föndra svolítið með skeljar og steina og áður en ég vissi af var ég búin að búa til broskarl. Það var sem sagt það fyrsta sem ég gerði þegar í fjöruna var komið. Síðan fór ég að leika mér með mismunandi efni í fjörunni. Skeljar, sand, steina , þara og sjó. Það var gaman að þessu og verst að það er ekki hægt að miðla lykt með ljósmyndum. Mér finnst nefnilega lyktin í fjörunni ein sú besta lykt sem ég veit um. Lyktin kallar fram minningar úr æsku þegar lífið var áhyggjulaust og allir dagar svo skemmtilegir. Ég var mjög lífsglatt barn og hafði unun af því að leika mér í fjörunni á Akranesi og á Ströndum. Hér til hliðar má sjá afrakstur leiksins í fjörunni á Álftanesi.

Fjóla Þorv.

maí 2006